Dirty Beaches - my father's youth

"The whole original concept behind 'Badlands' was based off of my father's youth. That was the initial idea. And it was a very personal, small record. You know, that was originally stated to be print in 500 copies only".

Τα παραπάνω λόγια του Dirty Beaches, όπως ειπώθηκαν σε συνέντευξή του, με κάναν να θυμηθώ ότι κάποτε είχα γράψει κι εγώ κάτι μικρούς ύμνους στους γονείς μου. Τέσσερα χρόνια πριν, σε ηλικία που τα περισσότερα παιδιά έχουν επαναστατήσει και "πατάνε πόδι", εγώ τρομαγμένη από κανα δυο "χαστουκάκια της ζωής", στεκόμουν και τους κοίταζα όπως με κοίταζαν εκείνοι όταν γεννήθηκα. Ευγνώμον που είναι στη ζωή μου. Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα έκανα χωρίς αυτούς. Και αυτή μου η αδυναμία ή ευαισθησία, έδινε στα υπαρξιακά μου ζητήματα μια τραγικότητα που καμιά φορά εξελίσσεται σε κάτι ποιητικό. Όπως η ωραία, ατμοσφαιρική δουλεία του Dirty Beaches.

"Ο μπαμπάς"

 Νόμιζα ότι η αλογόμυγα θα έμενε όλο το βράδυ να ζουζουνίζει σαδιστικά για να μου θυμίζει πόσο κακό κορίτσι ήμουν σήμερα. Σκέφτηκα: ούτε να τη σκοτώσω θα τα καταφέρω, ούτε να τη βγάλω έξω έτσι όπως στροβιλίζει. Έπρεπε να διαλέξω στο να την ακούω και ίσως να την αισθάνομαι μέχρι το πρωί, ή να αφήσω την πόρτα ανοιχτή με την ελπίδα να φύγει μόνη της, ενώ θα ξεπάγιαζα, βουλιάζοντας όλο και πιο βαθειά μες τα σκεπάσματα.

 Όμως και πάλι ήρθε ο φοβερός μπαμπάς να με βγάλει απ'τα σκούρα. Ανοίγει την πόρτα για να με καληνυχτήσει και γω του δείχνω τη μύγα που είχε καθίσει στιγμιαία στην κάσα της ανοιχτής μπαλκονόπορτας. "Γιατί δε μου το είπες;" ρωτάει καθώς βαδίζει κατά πάνω της. "Έχεις καμιά βρόμικη πετσέτα ή κάτι;" συνεχίζει και πριν προλάβω να απαντήσω παίρνει μια διπλωμένη εφημερίδα, δίνει μια στη μύγα και την κάνει κιμά. Βρίσκει και λίγο χαρτί και σκουπίζει το λεκέ της. "Τίποτα" σκέφτηκα. "Τίποτα δεν πρόκειται να καταφέρω στη ζωή μου χωρίς αυτόν. Είναι παντού, στις βραδιάτικες λιγούρες που με πιάνουν και τρέχει να μου πάρει κάτι έτοιμο, στο αυτοκίνητο για όποτε θέλω να με πετάξει κάπου, ακόμα και στο νερό όταν θέλω να δροσιστώ.

 Μπήκα στο μπάνιο απελπισμένη, με τα ρούχα πάνω μου, να βραχώ με κρύο νερό, μπας και συνέλθω. Και πριν προλάβω να καταλάβω το τσούξιμο του χειμωνιάτικου νερού, βγαίνει με την ίδια ηρωική παρέμβαση του μπαμπά σε όλα, το ζεστό νερό. "Πρόλαβε και άναψε το θερμοσίφωνο", σκέφτηκα. Ακόμα κι εκεί, στο μπάνιο μου, στην απελπισία μου, στην ανάγκη να παρεκτραπώ, πάντα βρίσκω απλωμένο το χέρι του μπαμπά.

"Αγέννητες"

 Καθώς με τρυπάγανε με τις βελόνες τους, ένα πράγμα σκεφτόμουν, ήθελα ζεστασιά και παρηγοριά. Προσπάθησα να σκεφτώ ό,τι πιο κοντινό έχω, ανθρώπους που μ'αγαπούν. Και ξαφνικά εμφανίστηκε στο μυαλό μου ένα όραμα. Αγκαλιές και χάχανα σε μια ηλιόλουστη παραλία. Είχαμε κάνει έναν κύκλο με τους γονείς μου και τον αδερφό μου και στριφογυρίζαμε γελώντας σαν μικρά παιδιά. Όμως όλα διακόπηκαν από μία άλλη σκηνή, πολύ περίεργη. Τα βλέμματα του πατέρα μου και του αδερφού μου άρχισαν να σκοτεινιάζουν, σα να με αποστρέφονται σιγά σιγά. "Είναι άντρες" είπα και εξαφανίστηκαν σαν καπνός.

 Η μαμά μου ήταν νέα πάλι, στην ηλικία μου. Και είχε αυτά τα ξανθά κοκκινίζοντα μαλλιά που έμοιαζαν πολύ με τα δικά μου, όπως είναι τώρα. Ήταν κι αυτή ένα κοριτσάκι που δεν ήξερε τι ήθελε. Που είχε δει τη μοναχικότητα του κόσμου, αλλά τότε είχε γνωρίσει τον μπαμπά και ήθελε να τον αφήσει να την κυριεύσει. Η μητέρα μου στην πιο άγρια μορφή της, νέα και πανκ, μια αληθινή αντιρρησίας, με τη δάνδικη εμφάνισή της, λίγο πριν δώσει το ωραίο χέρι της σ'αυτόν τον άνθρωπο. Με τον οποίο θα διαιώνιζε το είδος της. Όμως εκείνη τη στιγμή που την κοίταζα και προσπαθούσα να τη συγχωρήσω, πήρε άλλη απόφαση. Άλλαξε την ιστορία μας. 

 Κοίταξε τον ουρανό, μου χαμογέλασε και με πήρε απ' το χέρι. Φορούσαμε τα μαγιό μας ενώ το αεράκι και το δροσερό νερό, ανατρίχιαζε το κορμί μας. Κοιταχτήκαμε και χαμογελάσαμε η μία στην άλλη. Ήμασταν νέες και ελεύθερες ξανά. Βυθιστήκαμε αργά αργά, όμως με μια σταθερή αποφασιστικότητα. Η θάλασσα μια τεράστια μήτρα μας πήρε στα χλωρά τοιχώματά της. Θα κάναμε όσες κωλοτούμπες θέλαμε τώρα και θα ρουφάγαμε όλο το νερό του κόσμου. Άγριες και ελεύθερες ξανά.

Fay's Wray eyes. (Η Ιστορία του Τρόμου)

Η Ιστορία του Τρόμου:

Μια μέρα έδειχνα κάτι σκίτσα μου από horror movies σ'έναν φίλο και αμέσως με ρώτησε γιατί κάνω όλο τρομαγμένες τύπισσες. Αυτό ούτε που μου είχε περάσει απ'το μυαλό. Δεν το είχα σκεφτεί. Μάλλον είμαι κι εγώ μία, του απάντησα.

Ο Αύγουστος τελείωσε και μου'ρχεται στο μυαλό ότι τέτοια εποχή πέθανε η Fay Wray πριν από 7 χρόνια σε ηλικία 97 ετών. "Μολύνθηκε από πολλή ζωή", όπως έλεγαν και στο Green Mile. Η πρώτη ηθοποιός που πήρε τον χαρακτηρισμό "scream queen" καθώς πρωταγωνίστησε σε μια σειρά από ταινίες τρόμου με αποκορύφωμα το King Kong το 1933. Δεμένη σε δύο πασάλους να περιμένει τον γιγαντιαίο γορίλλα να την κατασπαράξει. 

 Λένε ότι έδωσε πραγματικό σόου εκεί πάνω στον βράχο. Μάτια ορθάνοιχτα, βλεφαρίδες προτεταμένες και ένα ουρλιαχτό που βάζει κάτω όλες τις υπόλοιπες WAMPA baby stars.

Μάτια τεντωμένα σαν του Kong, φόβος και κυνηγιετικά ένστικτα έχουν την ίδια έκφραση προσώπου.

 Θυμόμαστε καλύτερα τον πόνο και τον φόβο του θανάτου από την χαρά. Ο κίνδυνος και η ανασφάλεια συνδέονται και δημιουργούν άγνωστους και εφιαλτικούς κόσμους. Όπως λέει και ο Lovecraft στο σύγραμμά του Supernatural Horror in Literature: "Το αρχαιότερο και δυνατότερο συναίσθημα του ανθρώπινου είδους είναι ο φόβος για το άγνωστο".

Ο φόβος ουσιαστικά είναι ένα συναίσθημα που έχει πολλές αναφορές, όπως ο φόβος για τον θάνατο, ο φόβος για την ζωή μετά, ο φόβος για τον Θεό, τους εφιάλτες, τις αρρώστιες, το έγκλημα και την τρομοκρατία. Αλλά αρκετά δυνατοί είναι και οι φόβοι για τον πόλεμο και τον βιασμό. Πολλές σκηνές τρόμου έχουν θεωρηθεί μεταφορά στον φόβο για την αντρική διείσδυση. Μια απ'αυτές είναι η περίπτωση της σειράς ταινιών Alien με την επίθεση του facehugger στην Kane.

Οι ιστορικοί λατρεύουν να μιλούν για λογικές αντιδράσεις και "ηθικές σκεπτικές" και για την Αιτιότητα και ποτέ δεν αρέσκονται στην παραλογή, ένα χαρακτηριστικό συχνά δωσμένο στα αισθήματα. Όμως η "αληθινή εμπειρία" επιτυγχάνεται με την αισθητική αντίδραση στα εξωτερικά ερεθίσματα σαν μια εξέλιξη συναισθημάτων με τον έξω κόσμο.
 Κατά την συγγραφέα Joanna Bourke από το βιβλίο της Fear: A Cultural History, υπάρχει μια ικανοποίηση, ένας ενθουσιασμός και μια απόλυτη ευχαρίστηση στη σφαγή και την αιματοχυσία. Σχεδόν προκύπτοει ένας αισθησιασμός μεταξύ σχέσεων εξουσίας.
 Ποιος ξεχνάει άλλωστε την φιγούρα του Dracula του μεσαιωνικού πρίγκιππα από την Τρανσυλβανία (γνωστού και ως Βλαντ o Ανασκολοπιστής), με τους βάρβαρους και αιμοδιψείς τρόπους.
 Πολλές φυλές πιστεύουν ότι οι μοχθηροί άνθρωποι που έζησαν με κακία, μετά το θάνατο μπορούν να επιστρέφουν κατά τη διάρκεια της νύχτας με φασματική μορφή και να επιτίθονται στους ζωντανούς. Οι αδικοσκοτωμένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι μαγεμένοι από κακές μάγισσες, αυτοί που αργούν να ξεψυχήσουν, όσοι δεν πρόλαβαν να εκπληρώσουν μια ιερή υπόσχεση που έδωσαν, αυτοί που για κάποιο λόγο μένουν άταφοι, κι αυτοί που πεθαίνουν μόνοι τους τη νύχτα με πανσέληνο, όλοι αυτοί βρυκολακιάζουν σύμφωνα με πολλές δοξασίες.
 Και κάπως έτσι γεννήθηκε ο όρος "horror" στα γραπτά κριτικών και λογοτεχνών που αναγνώρισαν στις αρχαιότερες φυλές, στους μύθους και τα τραγούδια τους μια έλξη και μια εμμονή στο μακάβριο.

Θέματα Ταινιών Τρόμου:

1) Βαμπίρ
Μια απ'τις πιο ελκυστικές ιστορίες τρόμου σε όλα τα χρονικά των horror movies είναι το έργο του Bram Stoker ενός Ιρλανδού συγγραφέα της γοτθικής λογοτεχνίας που έζησε στην βικτωριανή εποχή. Ο Dracula, ένα πρόσωπο ιστορικό που είχε περάσει στη σφαίρα των θρύλων μέσα στους αιώνες έγινε το τέλειο έδαφος για να επινοηθεί η πιο τρομακτική ιστορία του κινηματογράφου. Με την εμφάνισή του από τα studio της Universal το 1931 εγκαινιάστηκε μια τακτική να ενσαρκώνονται από την οθόνη τα πιο κλασικά πλάσματα της γοτθικής λογοτεχνίας σε συνδυασμό με την επιστημονική φαντασία. Μερικά από αυτά είναι τα εξής: Dracula, Frankenstein, The Phantom of the Opera, και Mr. Jekyll and Dr. Hyde.

 Τα horror films αντιμετωπίζουν τους πιο κρυμμένους φόβους, τους εφιάλτες, την αποστροφή και τον τρόμο του θεατή για το άγνωστο. Κλασικά θέματα των ταινιών αυτών είναι τα φαντάσματα, τα βασανιστήρια, η πρωτόγονη βία, οι λυκάνθρωποι, οι αρχαίες κατάρες, ο σατανισμός, οι δαίμονες, τα μοχθηρά κτήνη, τα βαμπίρ, οι κανίβαλοι, τα στοιχειωμένα σπίτια, τα ζόμπι και οι serial killers.
 Ένα εξίσου δυνατό ερέθισμα στον πρώιμο κινηματογράφο ήταν η συμβολή από γερμανούς σκηνοθέτες κατά τη διάρκεια του '20 μετά το κίνημα του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού, ο οποίος άνθισε ενώ ο πλανήτης επανάκαμπτε απ'τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και η θεματολογία και οι ιστορίες των ταινιών του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού διαφέρουν απ'τις συνήθεις ταινίες τρόμου, υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής.

2) Τρέλα
Ο άνθρωπος εξουσιαστής-τέρας. Είτε είναι υπερφυσικός, είτε είναι απλά ένας serial killer με γυρισμένη τη βίδα, εισβάλει στο θύμα ως μια σατανική δύναμη, προσωποποιημένη ή μη, και ζητάει εκείνη την ικανοποιήση που υποσυνείδητα όλοι ζητάμε. Μια (αρκετά διαστρεβλωμένη) αίσθηση δικαίου που μόνο εκδικούμενος μπορεί να βρει. Οι πλοκές και τα κυριότερα στοιχεία των εξπρεσιονιστικών ταινιών έχουν να κάνουν με την τρέλα, την παραλογή, την προδοσία και άλλα συμβολικά ή σουρεαλιστικά θέματα τα οποία επηρέασαν και καθόρισαν αρκετά τις χολιγουντιανές ταινίες τρόμου, και το φιλμ νουάρ.

 O Dr. Mabuse είναι μια πολύ γνωστή φιγούρα ανθρώπινης τρέλας που παρουσιάζεται σε μια σειρά από ιδιοφυείς μεταμφιέσεις και χρησιμοποιώντας τις υπνωτικές και τηλεπαθητικές του ικανότητες, κάνει ανενόχλητος τα φονικά του εγκλήματα.
 Σκηνοθέτες όπως ο Fritz Lang (Dr. Mabuse), Billy Wilder, Otto Preminger, Alfred Hitchcock, Orson Welles, Carol Reed και Michael Curtiz (ακόμα και ο Tim Burton πολύ αργότερα με τον Batman) εισήγαγαν το εξπρεσιονιστικό στιλ στα crime dramas του 40' διευρύνοντας την εξπρεσιονιστική επιρροή στο μοντέρνο σινεμά.

3) Χιτσκοκικό σασπένς
"Το σασπένς είναι μια περιέργεια που ανεγύρεται κόβοντάς σου την ανάσα και προκαλώντας μια μυστική συνεννόηση του σκηνοθέτη με τον θεατή." Άλφρεντ Χίτσκοκ
Η αγχώδη ανασφάλεια και η μεγάλη προσδοκία είναι τα μήκη κύματος στα οποία επικοινωνεί ο σκηνοθέτης με το κοινό του. Το αίσθημα του σασπένς όμως πρέπει να είναι αρμονικό. Αυξανώμενη ένταση, κλιμάκωση φόβου, στο χείλος της θέσης μας και η κορυφαία στιγμή που όλοι περιμέναμε να μας σταματήσει την καρδιά. Και αυτό θα συνεχιστεί αρκετές φορές μέχρι η ταινία να μας αποζημιώσει.

Το 1963 με το The Birds, ο Χίτσκοκ εκμοντερνίζει την κινηματογραφική πραγματικότητα σπέρνοντας τα σπόρια της εκδίκησης και της μανίας της φύσης, δίνοντας έτσι το παράδειγμα σε ένα υπο-είδος με διάφορους χαρακτηρισμούς όπως horror-of-Armageddon και apocalyptic ή post-apocalyptic fiction. Αν και για πολλούς οι μεταφυσικές ιστορίες δεν είναι πάντα horror movies, σίγουρα παράγουν κάποια σημαντική ποσότητα φόβου.

4) Επιστημονική Φαντασία

Η επιστημονική φαντασία για να κατανοήσει τον κόσμο, ανέτρεξε αρκετά στην μυθολογία και με κάποιον τρόπο έφτασε στο διάστημα και την εισβολή των εξωγήινων. Τρίποδες μαχητικές μηχανές από το άγνωστο εισβάλουν στον πλανήτη μας και μας επιτίθονται με εξελιγμένα όπλα πέραν κάθε φαντασίας. Το ξεκίνημα της Χρυσής Εποχής της Επιστημονικής Φαντασίας ήρθε με τις hard SF ιστορίες που εγκωμιάζουν την πρόοδο και την ανάπτυξη της επιστήμης της τεχνολογίας. Το 80' συγγραφείς του cyberpunk σταμάτησαν να υποστηρίζουν την πρόοδο της παραδοσιακής επιστημονικής φαντασίας και δημιούργησαν νέα δεδομένα στη space opera. To Star Wars έγινε ποπ φαινόμενο και επικεντρώθηκε περισσότερο στους χαρακτήρες και στην πλοκή παρά στην επιστημονική ακρίβεια. Η περιέργεια για την εξωγήινη μορφή ζωής ενέμπνευσε μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων σε όλο και πιο λεπτομερείς αναλύσεις και στην αλλαγή των επιστημονικών δεδομένων μέσω της βιοτεχνολογίας και της νανοτεχνολογίας. Το Alien και τα επιτυχημένα και πολυβραβευμένα σίκουέλ του είναι πλέον ένα πολιτιστικό, ιστορικό και αισθητικό επίτευγμα(πέρα απ'τις σατανικές σκηνές τρόμου).

5) Serial Killers - slasher
 

Ψυχωτικοί περιβόητοι μαζικοί δολοφόνοι έχουν γίνει πλέον κλασικό σινεμά, κερδίζοντας κριτικούς και κοινό είτε σε B-movies με low-budget γύρισμα είτε σε αληθινές υπερπαραγωγές με μακριά λίστα από επιτυχημένα σίκουελ και remake. Και εδώ θα δούμε να γίνεται ένα μικρο-κίνημα με "αληθινές ιστορίες" ή "βασισμένες σε αληθινά γεγονότα ιστορίες" που παίρνει την ονομασία metafictional horror. Αυτός ο τύπος ταινιών δεν ενδιαφέρεται τόσο για το πόσο αληθινά είναι τα γεγονότα αλλά το πόσο αληθινός μπορεί να είναι ο πόνος και η επιρροή του στα γεγονότα. Η εμπειρία και η αντίληψη των πραγμάτων έχει σημασία. Η φαντασία και η πραγματικότητα συγχέονται και δημιουργούν μια ευσυνήδητη ειρωνία στην κατασκευή αυτών των τρομαχτικών καταστάσεων. Τα σενάρια ψυχοπαθών δολοφόνων που παρακολοθούν το θύμα και του επιτίθονται με κάποιο αιχμηρό όπλο ονομάζονται slasher films. Τέτοια παραδείγματα αποτελούν ταινίες όπως οι εξής: A Nightmare on Elm Street, Friday the 13th, Halloween, Candyman, Child's Play και Scream.

5β) Παρωδία

Και εδώ κάπου δημιουργήθηκε μια καμπή λόγω του ότι ο κόσμος είχε συνηθήσει υπερβολικά στο gore και το splatter, τα αιμοχαρή είδη του θρίλερ, και με την αναπτυγμένη τεχνολογία των γραφικών και των σπέσιαλ εφέ που στράφηκε στις επανεκδόσεις κλασικών ταινιών τρόμου κάπως έχασε το ενδιαφέρον του στο είδος. Για να επανακτηθεί το ενδιαφέρον μας οι συγγραφείς ξεπέρασαν τους εαυτούς τους με την πρόταση ταινιών παρωδικού χαρακτήρα. Αυτοσαρκαζόμενες τρελές καταστάσεις που σόκαραν μεν αλλά σχεδόν κατέληγαν τραγικά αστείες. Αρκετά ευφυείς δε, κάνοντας αναφορές στις γνώσεις τους για το παρελθόν των cult ταινιών τρόμου. Αυτές είναι: Scream, I know what you did last summer και Urban Legend.

5γ) Κανίβαλοι


6) Γραφική βία

 Ένα άλλο "υπο-είδος" που πηγαίνει την ιστορία του τρόμου παραπέρα είναι το gore, που με την βαναυσότητα,την κτηνωδία και την πρωτόγονη βία του έχει θεωρηθεί μορφή του είδους καθώς έχει ξεκινήσει μια αηδιαστική δυναστεία από παράλογα βασανιστήρια. Ψυχολογική βία των θυμάτων, κάποιο θελκτικό κόνσεπτ εφυούς μεθοδολογίας στην κατασκευή παγίδων, και βίαιοι τυραννικοί θάνατοι. Έχει βαφτιστεί με διάφορες ονομασίες όπως: "horror porn", "torture porn", "slatter porn" ακόμα και "gore-nography". Χαρακτηριστικά παραδείγματα: The Collector, The Tortured, Saw και Hostel.

Η απρόσμενη αποδοχή του Saw στο box office δημιούργησε την ιδέα για το κλείσιμο του διάσημου αυτού franchise με την παραγωγή ενός τηλεριάλιτι με την ονομασία "Scream Queens" που θα έβγαζε μία ακόμα ωραία πρωταγωνίστρια με το ξεχωριστό ταλέντο του... ουρλιαχτού. Δέκα υποψήφιες ηθοποιοί θα διαγωνιζόντουσαν για το καλύτερο ουρλιαχτό, την πιο τρομοκρατημένη φάτσα και την πιο θαρραλέα απελπισμένη κίνηση. Η νικήτρια θα έπαιζε στην επόμενη ταινία και το ριάλιτι είχε δύο επιτυχημένες σεζόν, μία το 2008 (Saw VI) και μία το 2010 (Saw 3D).

7) Found Footage
 Μια καινούρια εποχή αναδείχτηκε με την εμφάνιση του Paranormal Activity το 2009 και την απίστευτη κερδοφορία των 85.000.000 δολαρίων έναντι των αρχικών 15.000 που είχαν ξοδευτεί για την κατασκευή του. Η αισθητική ριάλιτι φαίνεται να κερδίζει έδαφος όλο και περισσότερο στην εποχή μας και η ιδέα του ανυπαψίαστου ανθρώπου που δεν ξέρει τι τον περιμένει δείχνει να ελκύει την περιέργεια. Περιέργεια που διακόπτεται ανατριχιαστικά αναπάντεχα. Η αρετή του low-budget και του μη επαγγελματικού γυρίσματος επανέρχεται θυμίζοντάς μας την πανέξυπνη μινιμαλιστική ιδέα που είχε προτείνει το Blair Witch Project με την "κρυφή κάμερα", found footage αισθητική του.
 

7β) Φαντάσματα-Supernatural horror

8) Ζόμπι

 

What do you do on Sunday, baby?

-Εύα: <<Τι έχεις Μαρίνα;>>
-Μαρίνα: <<Δεν ξέρω... Όλη αυτή η αναπόληση από τότε που τους ακούγαμε...>>
-Εύα: <<Αυτό είναι νοσταλγικό συγκρότημα. Εγώ θυμάμαι ότι ακόμα και τότε που τους άκουγα νοσταλγούσα κάτι...>>
-Μαρίνα: <<Mods!>>
-Εύα: <<Mods!>>

(Στο σκιτσάκι είμαι εγώ μικρή και η μητέρα μου που χορεύει Pulp ακούγοντάς τους από το Mtv. Στο τελευταίο καρέ, μεγάλη πλέον θυμάμαι τις...ρίζες μου!)

"Fuck the institution, power to the people." Jarvis Cocker

Top 10 "Smooth Criminals". Γλυκά καθάρματα στον σύγχρονο κινηματογράφο.

Αξιαγάπητοι εξαπατητές καταλαμβάνουν τον τελευταίο καιρό τη μεγάλη οθόνη με την ίδια ευκολία που ρίχνουν το κορίτσι. Είναι σέξι, είναι στιλάτοι και είναι διασκεδαστικοί. Ατού τους η κλίση προς... την "παρανομία".

10. Sonny Phillips, Sonny (2002) played by James Franco
  Όπως λέει και ο Κωνσταντίνος Τζούμας:<<Σημασία έχει το σκαρί. Άμα το έχεις, ό,τι και να φορέσεις γράφει αμέσως.>>, έτσι και το σκαρί του James Franco γράφει στην ταινία χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερα... υλικά. Ο Sonny είναι ένας νεαρός ζιγκολό που συνεχίζει το οικογενειακό επάγγελμα χωρίς επιλογή. Ερωτεύεται το κορίτσι που δουλεύει για τη μητέρα του και μαζί θα προσπαθήσουν να δραπετεύσουν απ'το σάπιο παρελθόν τους. Αυθεντικά στιλάτος σαν το φόντο της Νέας Ορλεάνης πριν την Κατρίνα.

9. John Wilmot, The Libertine (2005) played by Johhny Depp

 Η ζωή του Βρετανού ποιητή John Wilmot που έζησε στον 17ο αιώνα και είναι γνωστός για το ελευθεριάζον στιλ του, ταύτισε ζωή και έργο με τη συγγραφή σατυρικών και πορνογραφικών ποιημάτων. Άσωτος, ασεβής και "ακράτητος" όπως δηλώνει προκλητικά ο αγαπημένος Johhny Depp: <<I'm always up for it>>. Ένας αλλοτινός George Jung (του Blow) που πλασάρει την αδρεναλίνη της ποίησής του σαν την γνωστή άσπρη σκόνη και μας τονώνει. Καμιά φορά καταστροφικά.

 8. Alfie, Alfie (2004) played by Jude Law
  Νεαρός γοητευτικός αλλά άπληστος playboy θερίζει γυναικείες καρδιές σαρώνοντας τη Νέα Υόρκη πάνω στην groovy vespa του. Επειδή όμως ο καιρός έχει γυρίσματα, "old habits die hard" όπως τραγουδάει και ο θρυλικός ομοϊδεάτης  Mick Jagger, στο γνωστό soundtrack της ταινίας. Σε μια φλυαρία γνωμικών: <<Πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι>>...

7. Chris Wilton, Match Point (2005) played by Jonathan Rhys Meyers
 Ο τηλεοπτικός διεφθαρμένος βασιλιάς που όλοι αγαπήσαμε, βάζει την ακαταμάχητη στολή του τένις και δίνει ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι ενός πλούσιου φίλου του. Ερωτεύεται την μέλλουσα (πληθωρική) νύφη και ο δρόμος της εξαπάτησης έχει μόλις αρχίσει. Ο Jonathan Rhys Meyers αδίστακτος σαν τον έρωτα τον ίδιο.

6. Dylan Thomas, The Edge Of Love (2008) played by Matthew Rhys
  Αν οι συντελεστές της ταινίας είχαν την ευκαιρία να ζητήσουν την άδεια απ'τον Dylan Thomas για την δημιουργία της, είναι σίγουρο πως θα συμφωνούσε αμέσως η ζωή του να διαγράφεται δια μέσου των αγαπημένων του γυναικών. Όπως λένε ότι έκανε και ο Johhny Cash για την June Carter. Ένας αληθινός gentleman δεν θα δίσταζε να ανταμείψει την αφοσίωση των πλασμάτων που τον περιέβαλαν, ακόμα και μετά θάνατον. Ο Ουαλός ποιητής έγραψε και μέσα απ'τα σενάριά του για το ραδιόφωνο ή τον κινηματογράφο με την εμβληματική, βαθειά και διαπεραστική φωνή του.

5. Dorian Gray, Dorian Gray (2009) played by Ben Barnes

  <<Θα έκανα τα πάντα για τη νεότητά μου...>>. Ακόμα και ο ίδιος ο Oscar Wilde αρνείται να πάρει μαθήματα απ'το βιβλίο που ο ίδιος έγραψε. Ατρόμητος και αμετανόητος, τα καλύτερα χαρακτηριστικά για να μην απογοητεύσεις το διψασμένο κοινό σου που περιμένει εκστασιακά για την επόμενη "στιλάτη" αμαρτία του αγαπημένου Dorian, ακόμα και πουλώντας την ψυχή του στο διάολο για μια στιγμή.

4. Gavin Cavanagh, The Boat That Rocked (2009) played by Rhys Ifans
  Σε μια κοινωνία της Αγγλίας του '60 όπου το rock'n'roll θεωρείται βρόμικο και βλάσφημο, μερικοί ατίθασοι djs αποφασίζουν να "μολύνουν" το ραδιόφωνο με το "παράνομο" γούστο τους, παίρνοντας τις θάλασσες του βρετανικού Βορρά με το πλοίο τους. Οι χαριτωμένοι πειρατές κάνουν πλήθος από κορίτσια να τους ακούν φανατικά, ακόμα και να τους επισκέπτονται με μικρές βάρκες. "Βασιλιάς του πλοίου" δικαιολογημένα αυτοανακηρύσσεται ο θρασύς γυναικάς, Gavin, ενσαρκωμένος απ'τον "Captain Sexy" Rhys Ifans. <<Open your knees and feel the breeze, because Gavin's back to stay!>>.

3. Francois Dillinger, Youth In Revolt (2009) played by Michael Cera
 Ο Nick Twisp είναι ένας τυπικός προβληματισμένος δεκαεξάχρονος που ζει σε μια τυπικά διαλυμένη οικογένεια. Η μόνη του διαφυγή είναι ο Ινδός φίλος του, οι δίσκοι του και ο έρωτάς του για την όμορφη Sheeni. Αυτό που κάνει την διαφορά είναι ο τρόπος που χειρίζεται κανείς την κατάστασή του. Στην περίπτωση του Nick αυτό θα γίνει με έναν μη τυπικό τρόπο. Δημιουργεί έναν ιδιοφυή κατεργάρη για alter ego, τον Francois Dillinger που έχει ένα ιδιαίτερο γούστο στην αντιμετώπιση προβλημάτων. Να μένουν αξέχαστα σαν τον τρόπο που καπνίζει.

2. David Goldman, An Education (2009) played by Peter Sarsgaard
  Αρχές του '60 στο προάστιο του Λονδίνου, Twickenham, η ζωή της Jenny Mellor μιας δεκαεξάχρονης μαθήτριας διαφαίνεται υποσχόμενη καθώς έχει πολλές εντυπωσιακές δεξιότητες, πέραν των επιδόσεών της στα υποχρεωτικά μαθήματα, όπως τα Λατινικά και το τσέλο. Ο πατέρας της υπερήφανος βλέπει το μέλλον της στα θρανία του Oxford. Η μικρή φιλότεχνη όμως ξαφνικά δείχνει ενδιαφέρον σε μια αλλιώτικη παιδεία αυτή του έρωτα και της περιπετειώδους περιπλάνησης. "Δάσκαλός" της ο David Goldman ένας στιλάτος τριαντάρης που με το "φονικό" του ντύσιμο και την ακλόνητη σιγουριά του την παρασέρνει σε μια κούρσα γλυκών αλλά επικίνδυνων εκπλήξεων. Peter Sarsgaard, dressed to kill.

1. Pinkie, Brighton Rock (2010) played by Sam Riley
  Βασισμένο στο κλασικό μυθιστόρημα του Graham Greene, μιλάει για ένα νέο, επίδοξο αρχιμαφιόζο και την αδίστακτη πορεία του προς σ'αυτήν την αμφισβητούμενη καταξίωση. Ραδιούργος και ευέλικτος κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε έτσι όπως τα θέλει, παντρεύεται μια χαμηλών τόνων σερβιτόρα η οποία ανακάλυψε το φονικό του, κρατώντας της έτσι το στόμα κλειστό. Σκοτεινός, γοητευτικός, πάντα έχει τον τρόπο να σε κερδίζει ακόμα και όταν βγαίνει εκτός εαυτού φωνάζοντας: <<Stop being so soft>> και <<I hate you>>. Τα μαλλιά του στέκονται άψογα ακόμα και όταν χτυπάει με την γνωστή "πέτρα από το Brighton" το θύμα του. Άψογα!

Teratakia band

This is a cartoonized imaginary band taken from a 1966 movie called "Oi kyries tis avlis", where they get to play this "Oula Oula Oula" crazy song. I love the concept I think that besides the ironic mood on 60's garage bands' style, there's still a good feeling going on!

Here is the scene from the movie I was talking about. Thank you BaLubAsHakE for this video.

Old sketches based on Nitsa (Eleni Prokopiou), a girl character from the movie where she appears on the band's first show, dancing really crazy!

Cool as Zombierella

.

The Sonics played in Athens (6-11-09)

Teenheat, the Barbara Farmers, the Frantic V. Everyone was there.
Το garage punk συγκρότημα με τα πλασματάκια της και τον τραγουδιστή "Jack Black" με το μακρύ μπουκλωτό μαλλί bopping up and down, μεταδίδοντας το μπιτ σαν ηλεκτροσόκ. Το 60's garage συγκρότημα με τη σκερτσόζικη διάθεση και τον μπασίστα-γόη να τραβάει την προσοχή. Και το τελευταίο support (but not the least) με τους sharp looking Έλληνες "Blues Brothers" και τον keyboard-ίστα με το "exotic phantom" στιλ του, σταθερή αξία της ελληνικής garage σκηνής.
   Οι γερο-μάστορες του ροκ εν ρολ είχαν και τη γκρούπι τους μαζί, την αντίστοιχη "γερο-λύκαινα" με την ίδια-απ'τα παλιά-εκρηκτική πλατίνα στο μαλλί της να χορεύει το shake με 80's χροιά πίσω απ'την κουίντα. Οι φωτογράφοι σαν αγέλη ψαριών κατευθύνονταν απ'τα χρωματιστά φώτα και παρασύρονταν απ'την πιο ηλεκτρική πόζα, σκοντάφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο όπως ακριβώς έκανε και το ξέφρενο κοινό πίσω από τα κάγκελα.
   Οι κλασικοί πάνκηδες δεν έλειπαν απ'τις μπροστινές σειρές, τιμώντας για μια ακόμη φορά, for old time's shake, την φράση απ'την εποχή των Pistols, "έπεσε ξύλο". Δύο δίδυμα αδέρφια, στα σαράντα τους περίπου, με την ίδια διαφορετική μπλούζα των Ramones και τις ίδιες διαφορετικές κοπέλες. Οι οποίες δέχονταν να πάρουν μέρος στις ταραχές των αγαπητικών τους με μεγάλη συγκίνηση. Η μία από αυτές ήταν μια πανέμορφη κοπέλα, γλυκήτατη φάτσα που όμως καταργούσε εντελώς τις αποστάσεις καλών τρόπων απ'τον διπλανό της. Είχε σφηνώσει ανάμεσα σ'εμένα και τον δικό της, γυρνώντας την πλάτη στους Sonics και μ'ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό της να εγκρίνει τα καραγκιοζιλίκια του καλού της. Ήταν πολύ πιο θερμή στις εκφράσεις τις απ'ότι εκείνος. Ενώ αυτός έκανε κάτι προσβλητικές κραυγές προς το συγκρότημα, σε σπαστά Αγγλικά, νομίζοντας πως έτσι τους βάζει στη θέση τους, όμως έχοντας πληρώσει για να βρίσκεται εκεί, ξεχνούσε πως εκείνοι τον είχαν βάλει στη θέση του.
   Ο Freddie Dennis των Sonics με κάθε τσιρίδα του εξέγειρε το κοινό και όλοι μιμούνταν τα άναρθρα ουρλιαχτά του σαν αληθινοί γορίλες. Στο garage τσίρκο έβρισκες όλων των ειδών τα κτηνάκια να χορεύουν σε διάφορους ρυθμούς που ανακάλυπτες κι εσύ εκείνη τη στιγμή ακολουθώντας τους ασυνείδητα. Μια φίλη μου τους λέει "κριτσουράκια".
   Μπαίνοντας απ'την είσοδο ήταν μια μικρή τελετή βραβείων. Ο χαρούμενος διανομέας που μοίραζε φυλλάδια για τη συνέχεια της βραδιάς στο Dr. Feel Good, ο αυστηρός πορτιέρης που έσκιζε το εισητήριο (σχεδόν άκουγες το χαρτί να τσιρίζει καθώς εκείνος του αφαιρούσε ένα μικρό κομμάτι). Οι σέξι διαφημίστριες των Marlboro τραβούσαν την προσοχή σου τόσο που ξεχνούσες ν'αφήσεις το παλτό σου στην γκαρνταρόμπα. Το περίπτερο με τα σουβενίρ της βραδιάς πάντα στη θέση του. Στ'αριστερά μοίραζαν μικρές συσκευασίες ενημέρωσης για το AIDS που συνοδεύονταν κι από ένα προφυλακτικό. Groovy. Το παιδί που μου το'δωσε ήταν τόσο στιλάτο και όμορφο που ένιωσα σα να ήμουν μέσα στο κλαμπ, εκείνος ήταν ο dj και τίνοντας τον δείκτη του προς τα εμένα εξαμέλυε τα κύμματα του Nobody But Me των Human Beinz.
   Μόλις εισήλθα στον κύριο συναυλιακό χώρο, τα μάτια μου έπεσαν πάνω σε διάφορες κουλτουριάρες τύπισσες και τυπάκους που νόμιζες ότι πάνω τους αντανακλούσαν κάποια κρυφά φλας φανταστικών φωτογράφων. Η κομψότητά τους εξέπεμπε μια λάμψη επιτυχίας.
  Οι Sonics βγήκαν με ανατριχιαστική συνέπεια στη σκηνή, χάνοντας ίσως έτσι λίγο από τον μύθο τους. Όλα τα support συγκροτήματα είχαν παίξει σε λογικά χρονικά πλαίσια, κάνοντας τους headliners της καρδιάς μου πιο ποθητούς στ'αυτιά μου. Δυστυχώς ρόκαραν για λιγότερο από μία ώρα, προμηνύοντας το τέλος του σόου τους με δύο αποχωρήσεις και επανεμφανίσεις. Έπαιξαν τα γνωστότερά τους χιτς με ορχιστρική συνέπεια και διάθεση για παραλλαγή, πλησιάζοντας την μαεστρία των κλασικών blues performers. Οι φωνές τους διατηρούσαν τη δύναμη ιεροκήρυκα των καθολικών, απ'αυτούς που περιοδεύουν στις νοτιοαμερικάνικες πολιτείες. Εκείνη τη νύχτα της Παρασκευής οι Sonics κατασκήνωσαν στην έρημο της μικρής μας πόλης και όλοι μαζί πιστεύοντας στο ροκ εν ρολ, λάβαμε τη Θεία Κοινωνία του ηλεκτρισμού. Ο "little hell raiser"
 μπασίστας ανακοίνωσε την κυκλοφορία του καινούριου τους άλμπουμ με την εξής τρελή δήλωση: "Hope you like it, but it if you don't, fuck it"! Έκλεισαν με το "Witch", το αγαπημένο απ'τα αγαπημένα μου.
   Ένας μηχανικός έκανε νόημα σ'έναν απ'τους φύλακες πίσω απ'τα κάγκελα, ότι το συγκρότημα έφυγε. Άναψαν τα φώτα και έριξαν την playlist με τραγούδια της εποχής. Εγώ πέφτοντας με όλο το βάρος μου πάνω στα κάγκελα ρωτάω τον φύλακα απέναντί μου αν στ'αλήθεια δεν θα ξαναβγούν. Με μια συκαταβατική συμπόνια και στηρίζοντας το ένα χέρι του στα δεξιά μου, μου επιβεβαιώνει ότι η συναυλία είχε τελειώσει. "Επίτηδες βάλαν τη μουσική για να φύγετε", μου είπε. Και συνέχισε: "Πρώτη φορά βλέπω τέτοια αγένεια σε μπάντα ταυτής της ράτσας. Μόνο οι μουσικοί της black metal είναι τόσο αγρίκοι, εκείνοι ποτέ δεν αποχαιρετούν. Όμως αυτοί εδώ... Έστω ένα καληνύχτα, ένα ευχαριστώ... Ντροπή". Κι εγώ συμφώνησα μαζί του κάπως απογοητευμένη από την συμπεριφορά των θεών μου. "Καλή συνέχεια σου εύχομαι και καληνύχτα", του απάντησα πιάνοντάς του το χέρι από την πάνω πλευρά, βιάζοντας να φύγω. Εκείνος το έσφιξε σε πνεύμα ανταπόκρισης, θα'λεγες απογοητευμένος κι εκείνος από κάτι άλλο.
   Στην πόρτα για την έξοδο γινόταν χαμός, ο κόσμος αγόραζε μανιωδώς μπουζάκια και τους δίσκους του συγκροτήματος ενώ άρπαζε ό,τι φυλλάδιο έβρισκε απλωμένο στο περίπτερο. Ένας δάνδης γνωστός dj, πήρε τις εύθραυστες modettes του απ'τον ώμο και τις κατεύθυνε προς τα έξω. "Πάμε να φύγουμε" είπε, "τα πράγματα δεν πάνε καλά", αφήνοντας πίσω τα cd με τις συλλογές του. 'Εξω στέκονταν τα τυπάκια που είχαν προλάβει να βγουν νωρίτερα, περιμένοντας με ανυπομονησία να μαζευτούν και να συνεχίσουν το γλέντι σε κάποιο μπιτάτο μέρος... Have love... Whoa baby will travel!!!