New cat in the bar.

  Θυμάμαι ήμουν τόσο τσιμπημένη μαζί του, που άλλαξα μέσα σ'ένα χρόνο τουλάχιστον τέσσερις φορές χρώμα στα μαλλιά μου. Γιατί ήθελα κάθε φορά να ανακαλύπτω μια καινούρια προσωπικότητα για να μη με βαριέται. Έκανα τα πάντα. Κάθε μέρα γινόμουν άλλος άωθρωπος με τα ντυσίματα που σκηνοθετούσα αλλά και τα εσώρουχα. Ακόμα και τη συμπεριφορά μου άλλαζα όσο μπορούσα για να μη τη συνηθίζει. Τη μία αθώα παιδούλα, την άλλη αγριοθήλυκο, την άλλη ανεξάρτητη τύπισσα από παλιές ταινίες, που μπαινοβγαίνει στις ζωές των άλλων ανάλογα με τη διάθεσή της. Σε κάποιες ακραίες στιγμές αγάπης, έπλαθα στη φαντασία μου ένα περίεργο σενάριο που θα μπορούσα μια μέρα να γράψω, ότι μια τρελά ερωτευμένη γυναίκα αποφασίζει να κάνει extreme make over για να αναζωογωνήσει το ενδιαφέρον του άντρα της. Μάλιστα τον χωρίζει, για να κάνει την ακραία μεταμόρφωσή της και να τον ξαναπλησιάσει ως μια άλλη γυναίκα πλέον. Όλα εν αγνοία του. Όλα για να μπορέσει να εξασφαλίσει περισσότερο χρόνο κοντά του.
  Εκείνος όμως πάντα με αντάμοιβε με την ίδια ανασφάλεια στο τέλος. Μια μέρα τον ρώτησα σε πανικόβλητη κατάσταση, τι να έκανα για να του κρατήσω το ενδιαφέρον. Μου απάντησε με μια χαιρέκακη και αυτάρεσκη φράση: " Δεν έχει σημασία η εμφάνιση ή οι εμφανίσεις. Αν είσαι πιο ωραία ή πιο ενδιαφέρουσα απ'την απέναντι. Και χειρότερη σου να είναι, μία είναι η αλήθεια: Είναι καινούριο μουνί. Και ποτέ δε θα νικήσεις το καινούριο". Από  τότε κατάλαβα πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι στη Γη και πως σε όλα τα πράγματα ενέχεται ο θάνατος. Ακόμα και στο one night stand υπάρχει ένας μικρός θάνατος. Άρα θα συμφωνήσω με την ατάκα: "Η ικανοποίηση είναι ο θάνατος του πόθου".
  Και καθώς έπινα το ποτό μου με μια φίλη, εφτά χρόνια αργότερα, μπαίνει στο μπαρ μια καινούρια φυσιογνωμία. Μία τύπισσα λίγο νεότερή μου, πολύ όμορφη και στιλάτη. Λίγο πιο μετά θα έπαιζε με το συγκρότημά της. Είχε μπει με τέτοιον αέρα και τέτοιο δυναμισμό, που για λίγο νόμισα ότι όλοι κοκκάλωσαν. Όλο το μπαρ είχε γυρίσει και την κοίταζε. Αμέσως σκέφτηκα: "Το καινούριο..."

Dirty Beaches - my father's youth

"The whole original concept behind 'Badlands' was based off of my father's youth. That was the initial idea. And it was a very personal, small record. You know, that was originally stated to be print in 500 copies only".

Τα παραπάνω λόγια του Dirty Beaches, όπως ειπώθηκαν σε συνέντευξή του, με κάναν να θυμηθώ ότι κάποτε είχα γράψει κι εγώ κάτι μικρούς ύμνους στους γονείς μου. Τέσσερα χρόνια πριν, σε ηλικία που τα περισσότερα παιδιά έχουν επαναστατήσει και "πατάνε πόδι", εγώ τρομαγμένη από κανα δυο "χαστουκάκια της ζωής", στεκόμουν και τους κοίταζα όπως με κοίταζαν εκείνοι όταν γεννήθηκα. Ευγνώμον που είναι στη ζωή μου. Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα έκανα χωρίς αυτούς. Και αυτή μου η αδυναμία ή ευαισθησία, έδινε στα υπαρξιακά μου ζητήματα μια τραγικότητα που καμιά φορά εξελίσσεται σε κάτι ποιητικό. Όπως η ωραία, ατμοσφαιρική δουλεία του Dirty Beaches.

"Ο μπαμπάς"

 Νόμιζα ότι η αλογόμυγα θα έμενε όλο το βράδυ να ζουζουνίζει σαδιστικά για να μου θυμίζει πόσο κακό κορίτσι ήμουν σήμερα. Σκέφτηκα: ούτε να τη σκοτώσω θα τα καταφέρω, ούτε να τη βγάλω έξω έτσι όπως στροβιλίζει. Έπρεπε να διαλέξω στο να την ακούω και ίσως να την αισθάνομαι μέχρι το πρωί, ή να αφήσω την πόρτα ανοιχτή με την ελπίδα να φύγει μόνη της, ενώ θα ξεπάγιαζα, βουλιάζοντας όλο και πιο βαθειά μες τα σκεπάσματα.

 Όμως και πάλι ήρθε ο φοβερός μπαμπάς να με βγάλει απ'τα σκούρα. Ανοίγει την πόρτα για να με καληνυχτήσει και γω του δείχνω τη μύγα που είχε καθίσει στιγμιαία στην κάσα της ανοιχτής μπαλκονόπορτας. "Γιατί δε μου το είπες;" ρωτάει καθώς βαδίζει κατά πάνω της. "Έχεις καμιά βρόμικη πετσέτα ή κάτι;" συνεχίζει και πριν προλάβω να απαντήσω παίρνει μια διπλωμένη εφημερίδα, δίνει μια στη μύγα και την κάνει κιμά. Βρίσκει και λίγο χαρτί και σκουπίζει το λεκέ της. "Τίποτα" σκέφτηκα. "Τίποτα δεν πρόκειται να καταφέρω στη ζωή μου χωρίς αυτόν. Είναι παντού, στις βραδιάτικες λιγούρες που με πιάνουν και τρέχει να μου πάρει κάτι έτοιμο, στο αυτοκίνητο για όποτε θέλω να με πετάξει κάπου, ακόμα και στο νερό όταν θέλω να δροσιστώ.

 Μπήκα στο μπάνιο απελπισμένη, με τα ρούχα πάνω μου, να βραχώ με κρύο νερό, μπας και συνέλθω. Και πριν προλάβω να καταλάβω το τσούξιμο του χειμωνιάτικου νερού, βγαίνει με την ίδια ηρωική παρέμβαση του μπαμπά σε όλα, το ζεστό νερό. "Πρόλαβε και άναψε το θερμοσίφωνο", σκέφτηκα. Ακόμα κι εκεί, στο μπάνιο μου, στην απελπισία μου, στην ανάγκη να παρεκτραπώ, πάντα βρίσκω απλωμένο το χέρι του μπαμπά.

"Αγέννητες"

 Καθώς με τρυπάγανε με τις βελόνες τους, ένα πράγμα σκεφτόμουν, ήθελα ζεστασιά και παρηγοριά. Προσπάθησα να σκεφτώ ό,τι πιο κοντινό έχω, ανθρώπους που μ'αγαπούν. Και ξαφνικά εμφανίστηκε στο μυαλό μου ένα όραμα. Αγκαλιές και χάχανα σε μια ηλιόλουστη παραλία. Είχαμε κάνει έναν κύκλο με τους γονείς μου και τον αδερφό μου και στριφογυρίζαμε γελώντας σαν μικρά παιδιά. Όμως όλα διακόπηκαν από μία άλλη σκηνή, πολύ περίεργη. Τα βλέμματα του πατέρα μου και του αδερφού μου άρχισαν να σκοτεινιάζουν, σα να με αποστρέφονται σιγά σιγά. "Είναι άντρες" είπα και εξαφανίστηκαν σαν καπνός.

 Η μαμά μου ήταν νέα πάλι, στην ηλικία μου. Και είχε αυτά τα ξανθά κοκκινίζοντα μαλλιά που έμοιαζαν πολύ με τα δικά μου, όπως είναι τώρα. Ήταν κι αυτή ένα κοριτσάκι που δεν ήξερε τι ήθελε. Που είχε δει τη μοναχικότητα του κόσμου, αλλά τότε είχε γνωρίσει τον μπαμπά και ήθελε να τον αφήσει να την κυριεύσει. Η μητέρα μου στην πιο άγρια μορφή της, νέα και πανκ, μια αληθινή αντιρρησίας, με τη δάνδικη εμφάνισή της, λίγο πριν δώσει το ωραίο χέρι της σ'αυτόν τον άνθρωπο. Με τον οποίο θα διαιώνιζε το είδος της. Όμως εκείνη τη στιγμή που την κοίταζα και προσπαθούσα να τη συγχωρήσω, πήρε άλλη απόφαση. Άλλαξε την ιστορία μας. 

 Κοίταξε τον ουρανό, μου χαμογέλασε και με πήρε απ' το χέρι. Φορούσαμε τα μαγιό μας ενώ το αεράκι και το δροσερό νερό, ανατρίχιαζε το κορμί μας. Κοιταχτήκαμε και χαμογελάσαμε η μία στην άλλη. Ήμασταν νέες και ελεύθερες ξανά. Βυθιστήκαμε αργά αργά, όμως με μια σταθερή αποφασιστικότητα. Η θάλασσα μια τεράστια μήτρα μας πήρε στα χλωρά τοιχώματά της. Θα κάναμε όσες κωλοτούμπες θέλαμε τώρα και θα ρουφάγαμε όλο το νερό του κόσμου. Άγριες και ελεύθερες ξανά.

Fay's Wray eyes. (Η Ιστορία του Τρόμου)

Η Ιστορία του Τρόμου:

Μια μέρα έδειχνα κάτι σκίτσα μου από horror movies σ'έναν φίλο και αμέσως με ρώτησε γιατί κάνω όλο τρομαγμένες τύπισσες. Αυτό ούτε που μου είχε περάσει απ'το μυαλό. Δεν το είχα σκεφτεί. Μάλλον είμαι κι εγώ μία, του απάντησα.

Ο Αύγουστος τελείωσε και μου'ρχεται στο μυαλό ότι τέτοια εποχή πέθανε η Fay Wray πριν από 7 χρόνια σε ηλικία 97 ετών. "Μολύνθηκε από πολλή ζωή", όπως έλεγαν και στο Green Mile. Η πρώτη ηθοποιός που πήρε τον χαρακτηρισμό "scream queen" καθώς πρωταγωνίστησε σε μια σειρά από ταινίες τρόμου με αποκορύφωμα το King Kong το 1933. Δεμένη σε δύο πασάλους να περιμένει τον γιγαντιαίο γορίλλα να την κατασπαράξει. 

 Λένε ότι έδωσε πραγματικό σόου εκεί πάνω στον βράχο. Μάτια ορθάνοιχτα, βλεφαρίδες προτεταμένες και ένα ουρλιαχτό που βάζει κάτω όλες τις υπόλοιπες WAMPA baby stars.

Μάτια τεντωμένα σαν του Kong, φόβος και κυνηγιετικά ένστικτα έχουν την ίδια έκφραση προσώπου.

 Θυμόμαστε καλύτερα τον πόνο και τον φόβο του θανάτου από την χαρά. Ο κίνδυνος και η ανασφάλεια συνδέονται και δημιουργούν άγνωστους και εφιαλτικούς κόσμους. Όπως λέει και ο Lovecraft στο σύγραμμά του Supernatural Horror in Literature: "Το αρχαιότερο και δυνατότερο συναίσθημα του ανθρώπινου είδους είναι ο φόβος για το άγνωστο".

Ο φόβος ουσιαστικά είναι ένα συναίσθημα που έχει πολλές αναφορές, όπως ο φόβος για τον θάνατο, ο φόβος για την ζωή μετά, ο φόβος για τον Θεό, τους εφιάλτες, τις αρρώστιες, το έγκλημα και την τρομοκρατία. Αλλά αρκετά δυνατοί είναι και οι φόβοι για τον πόλεμο και τον βιασμό. Πολλές σκηνές τρόμου έχουν θεωρηθεί μεταφορά στον φόβο για την αντρική διείσδυση. Μια απ'αυτές είναι η περίπτωση της σειράς ταινιών Alien με την επίθεση του facehugger στην Kane.

Οι ιστορικοί λατρεύουν να μιλούν για λογικές αντιδράσεις και "ηθικές σκεπτικές" και για την Αιτιότητα και ποτέ δεν αρέσκονται στην παραλογή, ένα χαρακτηριστικό συχνά δωσμένο στα αισθήματα. Όμως η "αληθινή εμπειρία" επιτυγχάνεται με την αισθητική αντίδραση στα εξωτερικά ερεθίσματα σαν μια εξέλιξη συναισθημάτων με τον έξω κόσμο.
 Κατά την συγγραφέα Joanna Bourke από το βιβλίο της Fear: A Cultural History, υπάρχει μια ικανοποίηση, ένας ενθουσιασμός και μια απόλυτη ευχαρίστηση στη σφαγή και την αιματοχυσία. Σχεδόν προκύπτοει ένας αισθησιασμός μεταξύ σχέσεων εξουσίας.
 Ποιος ξεχνάει άλλωστε την φιγούρα του Dracula του μεσαιωνικού πρίγκιππα από την Τρανσυλβανία (γνωστού και ως Βλαντ o Ανασκολοπιστής), με τους βάρβαρους και αιμοδιψείς τρόπους.
 Πολλές φυλές πιστεύουν ότι οι μοχθηροί άνθρωποι που έζησαν με κακία, μετά το θάνατο μπορούν να επιστρέφουν κατά τη διάρκεια της νύχτας με φασματική μορφή και να επιτίθονται στους ζωντανούς. Οι αδικοσκοτωμένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι μαγεμένοι από κακές μάγισσες, αυτοί που αργούν να ξεψυχήσουν, όσοι δεν πρόλαβαν να εκπληρώσουν μια ιερή υπόσχεση που έδωσαν, αυτοί που για κάποιο λόγο μένουν άταφοι, κι αυτοί που πεθαίνουν μόνοι τους τη νύχτα με πανσέληνο, όλοι αυτοί βρυκολακιάζουν σύμφωνα με πολλές δοξασίες.
 Και κάπως έτσι γεννήθηκε ο όρος "horror" στα γραπτά κριτικών και λογοτεχνών που αναγνώρισαν στις αρχαιότερες φυλές, στους μύθους και τα τραγούδια τους μια έλξη και μια εμμονή στο μακάβριο.

Θέματα Ταινιών Τρόμου:

1) Βαμπίρ
Μια απ'τις πιο ελκυστικές ιστορίες τρόμου σε όλα τα χρονικά των horror movies είναι το έργο του Bram Stoker ενός Ιρλανδού συγγραφέα της γοτθικής λογοτεχνίας που έζησε στην βικτωριανή εποχή. Ο Dracula, ένα πρόσωπο ιστορικό που είχε περάσει στη σφαίρα των θρύλων μέσα στους αιώνες έγινε το τέλειο έδαφος για να επινοηθεί η πιο τρομακτική ιστορία του κινηματογράφου. Με την εμφάνισή του από τα studio της Universal το 1931 εγκαινιάστηκε μια τακτική να ενσαρκώνονται από την οθόνη τα πιο κλασικά πλάσματα της γοτθικής λογοτεχνίας σε συνδυασμό με την επιστημονική φαντασία. Μερικά από αυτά είναι τα εξής: Dracula, Frankenstein, The Phantom of the Opera, και Mr. Jekyll and Dr. Hyde.

 Τα horror films αντιμετωπίζουν τους πιο κρυμμένους φόβους, τους εφιάλτες, την αποστροφή και τον τρόμο του θεατή για το άγνωστο. Κλασικά θέματα των ταινιών αυτών είναι τα φαντάσματα, τα βασανιστήρια, η πρωτόγονη βία, οι λυκάνθρωποι, οι αρχαίες κατάρες, ο σατανισμός, οι δαίμονες, τα μοχθηρά κτήνη, τα βαμπίρ, οι κανίβαλοι, τα στοιχειωμένα σπίτια, τα ζόμπι και οι serial killers.
 Ένα εξίσου δυνατό ερέθισμα στον πρώιμο κινηματογράφο ήταν η συμβολή από γερμανούς σκηνοθέτες κατά τη διάρκεια του '20 μετά το κίνημα του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού, ο οποίος άνθισε ενώ ο πλανήτης επανάκαμπτε απ'τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και η θεματολογία και οι ιστορίες των ταινιών του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού διαφέρουν απ'τις συνήθεις ταινίες τρόμου, υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής.

2) Τρέλα
Ο άνθρωπος εξουσιαστής-τέρας. Είτε είναι υπερφυσικός, είτε είναι απλά ένας serial killer με γυρισμένη τη βίδα, εισβάλει στο θύμα ως μια σατανική δύναμη, προσωποποιημένη ή μη, και ζητάει εκείνη την ικανοποιήση που υποσυνείδητα όλοι ζητάμε. Μια (αρκετά διαστρεβλωμένη) αίσθηση δικαίου που μόνο εκδικούμενος μπορεί να βρει. Οι πλοκές και τα κυριότερα στοιχεία των εξπρεσιονιστικών ταινιών έχουν να κάνουν με την τρέλα, την παραλογή, την προδοσία και άλλα συμβολικά ή σουρεαλιστικά θέματα τα οποία επηρέασαν και καθόρισαν αρκετά τις χολιγουντιανές ταινίες τρόμου, και το φιλμ νουάρ.

 O Dr. Mabuse είναι μια πολύ γνωστή φιγούρα ανθρώπινης τρέλας που παρουσιάζεται σε μια σειρά από ιδιοφυείς μεταμφιέσεις και χρησιμοποιώντας τις υπνωτικές και τηλεπαθητικές του ικανότητες, κάνει ανενόχλητος τα φονικά του εγκλήματα.
 Σκηνοθέτες όπως ο Fritz Lang (Dr. Mabuse), Billy Wilder, Otto Preminger, Alfred Hitchcock, Orson Welles, Carol Reed και Michael Curtiz (ακόμα και ο Tim Burton πολύ αργότερα με τον Batman) εισήγαγαν το εξπρεσιονιστικό στιλ στα crime dramas του 40' διευρύνοντας την εξπρεσιονιστική επιρροή στο μοντέρνο σινεμά.

3) Χιτσκοκικό σασπένς
"Το σασπένς είναι μια περιέργεια που ανεγύρεται κόβοντάς σου την ανάσα και προκαλώντας μια μυστική συνεννόηση του σκηνοθέτη με τον θεατή." Άλφρεντ Χίτσκοκ
Η αγχώδη ανασφάλεια και η μεγάλη προσδοκία είναι τα μήκη κύματος στα οποία επικοινωνεί ο σκηνοθέτης με το κοινό του. Το αίσθημα του σασπένς όμως πρέπει να είναι αρμονικό. Αυξανώμενη ένταση, κλιμάκωση φόβου, στο χείλος της θέσης μας και η κορυφαία στιγμή που όλοι περιμέναμε να μας σταματήσει την καρδιά. Και αυτό θα συνεχιστεί αρκετές φορές μέχρι η ταινία να μας αποζημιώσει.

Το 1963 με το The Birds, ο Χίτσκοκ εκμοντερνίζει την κινηματογραφική πραγματικότητα σπέρνοντας τα σπόρια της εκδίκησης και της μανίας της φύσης, δίνοντας έτσι το παράδειγμα σε ένα υπο-είδος με διάφορους χαρακτηρισμούς όπως horror-of-Armageddon και apocalyptic ή post-apocalyptic fiction. Αν και για πολλούς οι μεταφυσικές ιστορίες δεν είναι πάντα horror movies, σίγουρα παράγουν κάποια σημαντική ποσότητα φόβου.

4) Επιστημονική Φαντασία

Η επιστημονική φαντασία για να κατανοήσει τον κόσμο, ανέτρεξε αρκετά στην μυθολογία και με κάποιον τρόπο έφτασε στο διάστημα και την εισβολή των εξωγήινων. Τρίποδες μαχητικές μηχανές από το άγνωστο εισβάλουν στον πλανήτη μας και μας επιτίθονται με εξελιγμένα όπλα πέραν κάθε φαντασίας. Το ξεκίνημα της Χρυσής Εποχής της Επιστημονικής Φαντασίας ήρθε με τις hard SF ιστορίες που εγκωμιάζουν την πρόοδο και την ανάπτυξη της επιστήμης της τεχνολογίας. Το 80' συγγραφείς του cyberpunk σταμάτησαν να υποστηρίζουν την πρόοδο της παραδοσιακής επιστημονικής φαντασίας και δημιούργησαν νέα δεδομένα στη space opera. To Star Wars έγινε ποπ φαινόμενο και επικεντρώθηκε περισσότερο στους χαρακτήρες και στην πλοκή παρά στην επιστημονική ακρίβεια. Η περιέργεια για την εξωγήινη μορφή ζωής ενέμπνευσε μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων σε όλο και πιο λεπτομερείς αναλύσεις και στην αλλαγή των επιστημονικών δεδομένων μέσω της βιοτεχνολογίας και της νανοτεχνολογίας. Το Alien και τα επιτυχημένα και πολυβραβευμένα σίκουέλ του είναι πλέον ένα πολιτιστικό, ιστορικό και αισθητικό επίτευγμα(πέρα απ'τις σατανικές σκηνές τρόμου).

5) Serial Killers - slasher
 

Ψυχωτικοί περιβόητοι μαζικοί δολοφόνοι έχουν γίνει πλέον κλασικό σινεμά, κερδίζοντας κριτικούς και κοινό είτε σε B-movies με low-budget γύρισμα είτε σε αληθινές υπερπαραγωγές με μακριά λίστα από επιτυχημένα σίκουελ και remake. Και εδώ θα δούμε να γίνεται ένα μικρο-κίνημα με "αληθινές ιστορίες" ή "βασισμένες σε αληθινά γεγονότα ιστορίες" που παίρνει την ονομασία metafictional horror. Αυτός ο τύπος ταινιών δεν ενδιαφέρεται τόσο για το πόσο αληθινά είναι τα γεγονότα αλλά το πόσο αληθινός μπορεί να είναι ο πόνος και η επιρροή του στα γεγονότα. Η εμπειρία και η αντίληψη των πραγμάτων έχει σημασία. Η φαντασία και η πραγματικότητα συγχέονται και δημιουργούν μια ευσυνήδητη ειρωνία στην κατασκευή αυτών των τρομαχτικών καταστάσεων. Τα σενάρια ψυχοπαθών δολοφόνων που παρακολοθούν το θύμα και του επιτίθονται με κάποιο αιχμηρό όπλο ονομάζονται slasher films. Τέτοια παραδείγματα αποτελούν ταινίες όπως οι εξής: A Nightmare on Elm Street, Friday the 13th, Halloween, Candyman, Child's Play και Scream.

5β) Παρωδία

Και εδώ κάπου δημιουργήθηκε μια καμπή λόγω του ότι ο κόσμος είχε συνηθήσει υπερβολικά στο gore και το splatter, τα αιμοχαρή είδη του θρίλερ, και με την αναπτυγμένη τεχνολογία των γραφικών και των σπέσιαλ εφέ που στράφηκε στις επανεκδόσεις κλασικών ταινιών τρόμου κάπως έχασε το ενδιαφέρον του στο είδος. Για να επανακτηθεί το ενδιαφέρον μας οι συγγραφείς ξεπέρασαν τους εαυτούς τους με την πρόταση ταινιών παρωδικού χαρακτήρα. Αυτοσαρκαζόμενες τρελές καταστάσεις που σόκαραν μεν αλλά σχεδόν κατέληγαν τραγικά αστείες. Αρκετά ευφυείς δε, κάνοντας αναφορές στις γνώσεις τους για το παρελθόν των cult ταινιών τρόμου. Αυτές είναι: Scream, I know what you did last summer και Urban Legend.

5γ) Κανίβαλοι


6) Γραφική βία

 Ένα άλλο "υπο-είδος" που πηγαίνει την ιστορία του τρόμου παραπέρα είναι το gore, που με την βαναυσότητα,την κτηνωδία και την πρωτόγονη βία του έχει θεωρηθεί μορφή του είδους καθώς έχει ξεκινήσει μια αηδιαστική δυναστεία από παράλογα βασανιστήρια. Ψυχολογική βία των θυμάτων, κάποιο θελκτικό κόνσεπτ εφυούς μεθοδολογίας στην κατασκευή παγίδων, και βίαιοι τυραννικοί θάνατοι. Έχει βαφτιστεί με διάφορες ονομασίες όπως: "horror porn", "torture porn", "slatter porn" ακόμα και "gore-nography". Χαρακτηριστικά παραδείγματα: The Collector, The Tortured, Saw και Hostel.

Η απρόσμενη αποδοχή του Saw στο box office δημιούργησε την ιδέα για το κλείσιμο του διάσημου αυτού franchise με την παραγωγή ενός τηλεριάλιτι με την ονομασία "Scream Queens" που θα έβγαζε μία ακόμα ωραία πρωταγωνίστρια με το ξεχωριστό ταλέντο του... ουρλιαχτού. Δέκα υποψήφιες ηθοποιοί θα διαγωνιζόντουσαν για το καλύτερο ουρλιαχτό, την πιο τρομοκρατημένη φάτσα και την πιο θαρραλέα απελπισμένη κίνηση. Η νικήτρια θα έπαιζε στην επόμενη ταινία και το ριάλιτι είχε δύο επιτυχημένες σεζόν, μία το 2008 (Saw VI) και μία το 2010 (Saw 3D).

7) Found Footage
 Μια καινούρια εποχή αναδείχτηκε με την εμφάνιση του Paranormal Activity το 2009 και την απίστευτη κερδοφορία των 85.000.000 δολαρίων έναντι των αρχικών 15.000 που είχαν ξοδευτεί για την κατασκευή του. Η αισθητική ριάλιτι φαίνεται να κερδίζει έδαφος όλο και περισσότερο στην εποχή μας και η ιδέα του ανυπαψίαστου ανθρώπου που δεν ξέρει τι τον περιμένει δείχνει να ελκύει την περιέργεια. Περιέργεια που διακόπτεται ανατριχιαστικά αναπάντεχα. Η αρετή του low-budget και του μη επαγγελματικού γυρίσματος επανέρχεται θυμίζοντάς μας την πανέξυπνη μινιμαλιστική ιδέα που είχε προτείνει το Blair Witch Project με την "κρυφή κάμερα", found footage αισθητική του.
 

7β) Φαντάσματα-Supernatural horror

8) Ζόμπι

 

What do you do on Sunday, baby?

-Εύα: <<Τι έχεις Μαρίνα;>>
-Μαρίνα: <<Δεν ξέρω... Όλη αυτή η αναπόληση από τότε που τους ακούγαμε...>>
-Εύα: <<Αυτό είναι νοσταλγικό συγκρότημα. Εγώ θυμάμαι ότι ακόμα και τότε που τους άκουγα νοσταλγούσα κάτι...>>
-Μαρίνα: <<Mods!>>
-Εύα: <<Mods!>>

(Στο σκιτσάκι είμαι εγώ μικρή και η μητέρα μου που χορεύει Pulp ακούγοντάς τους από το Mtv. Στο τελευταίο καρέ, μεγάλη πλέον θυμάμαι τις...ρίζες μου!)

"Fuck the institution, power to the people." Jarvis Cocker

Top 10 "Smooth Criminals". Γλυκά καθάρματα στον σύγχρονο κινηματογράφο.

Αξιαγάπητοι εξαπατητές καταλαμβάνουν τον τελευταίο καιρό τη μεγάλη οθόνη με την ίδια ευκολία που ρίχνουν το κορίτσι. Είναι σέξι, είναι στιλάτοι και είναι διασκεδαστικοί. Ατού τους η κλίση προς... την "παρανομία".

10. Sonny Phillips, Sonny (2002) played by James Franco
  Όπως λέει και ο Κωνσταντίνος Τζούμας:<<Σημασία έχει το σκαρί. Άμα το έχεις, ό,τι και να φορέσεις γράφει αμέσως.>>, έτσι και το σκαρί του James Franco γράφει στην ταινία χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερα... υλικά. Ο Sonny είναι ένας νεαρός ζιγκολό που συνεχίζει το οικογενειακό επάγγελμα χωρίς επιλογή. Ερωτεύεται το κορίτσι που δουλεύει για τη μητέρα του και μαζί θα προσπαθήσουν να δραπετεύσουν απ'το σάπιο παρελθόν τους. Αυθεντικά στιλάτος σαν το φόντο της Νέας Ορλεάνης πριν την Κατρίνα.

9. John Wilmot, The Libertine (2005) played by Johhny Depp

 Η ζωή του Βρετανού ποιητή John Wilmot που έζησε στον 17ο αιώνα και είναι γνωστός για το ελευθεριάζον στιλ του, ταύτισε ζωή και έργο με τη συγγραφή σατυρικών και πορνογραφικών ποιημάτων. Άσωτος, ασεβής και "ακράτητος" όπως δηλώνει προκλητικά ο αγαπημένος Johhny Depp: <<I'm always up for it>>. Ένας αλλοτινός George Jung (του Blow) που πλασάρει την αδρεναλίνη της ποίησής του σαν την γνωστή άσπρη σκόνη και μας τονώνει. Καμιά φορά καταστροφικά.

 8. Alfie, Alfie (2004) played by Jude Law
  Νεαρός γοητευτικός αλλά άπληστος playboy θερίζει γυναικείες καρδιές σαρώνοντας τη Νέα Υόρκη πάνω στην groovy vespa του. Επειδή όμως ο καιρός έχει γυρίσματα, "old habits die hard" όπως τραγουδάει και ο θρυλικός ομοϊδεάτης  Mick Jagger, στο γνωστό soundtrack της ταινίας. Σε μια φλυαρία γνωμικών: <<Πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι>>...

7. Chris Wilton, Match Point (2005) played by Jonathan Rhys Meyers
 Ο τηλεοπτικός διεφθαρμένος βασιλιάς που όλοι αγαπήσαμε, βάζει την ακαταμάχητη στολή του τένις και δίνει ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι ενός πλούσιου φίλου του. Ερωτεύεται την μέλλουσα (πληθωρική) νύφη και ο δρόμος της εξαπάτησης έχει μόλις αρχίσει. Ο Jonathan Rhys Meyers αδίστακτος σαν τον έρωτα τον ίδιο.

6. Dylan Thomas, The Edge Of Love (2008) played by Matthew Rhys
  Αν οι συντελεστές της ταινίας είχαν την ευκαιρία να ζητήσουν την άδεια απ'τον Dylan Thomas για την δημιουργία της, είναι σίγουρο πως θα συμφωνούσε αμέσως η ζωή του να διαγράφεται δια μέσου των αγαπημένων του γυναικών. Όπως λένε ότι έκανε και ο Johhny Cash για την June Carter. Ένας αληθινός gentleman δεν θα δίσταζε να ανταμείψει την αφοσίωση των πλασμάτων που τον περιέβαλαν, ακόμα και μετά θάνατον. Ο Ουαλός ποιητής έγραψε και μέσα απ'τα σενάριά του για το ραδιόφωνο ή τον κινηματογράφο με την εμβληματική, βαθειά και διαπεραστική φωνή του.

5. Dorian Gray, Dorian Gray (2009) played by Ben Barnes

  <<Θα έκανα τα πάντα για τη νεότητά μου...>>. Ακόμα και ο ίδιος ο Oscar Wilde αρνείται να πάρει μαθήματα απ'το βιβλίο που ο ίδιος έγραψε. Ατρόμητος και αμετανόητος, τα καλύτερα χαρακτηριστικά για να μην απογοητεύσεις το διψασμένο κοινό σου που περιμένει εκστασιακά για την επόμενη "στιλάτη" αμαρτία του αγαπημένου Dorian, ακόμα και πουλώντας την ψυχή του στο διάολο για μια στιγμή.

4. Gavin Cavanagh, The Boat That Rocked (2009) played by Rhys Ifans
  Σε μια κοινωνία της Αγγλίας του '60 όπου το rock'n'roll θεωρείται βρόμικο και βλάσφημο, μερικοί ατίθασοι djs αποφασίζουν να "μολύνουν" το ραδιόφωνο με το "παράνομο" γούστο τους, παίρνοντας τις θάλασσες του βρετανικού Βορρά με το πλοίο τους. Οι χαριτωμένοι πειρατές κάνουν πλήθος από κορίτσια να τους ακούν φανατικά, ακόμα και να τους επισκέπτονται με μικρές βάρκες. "Βασιλιάς του πλοίου" δικαιολογημένα αυτοανακηρύσσεται ο θρασύς γυναικάς, Gavin, ενσαρκωμένος απ'τον "Captain Sexy" Rhys Ifans. <<Open your knees and feel the breeze, because Gavin's back to stay!>>.

3. Francois Dillinger, Youth In Revolt (2009) played by Michael Cera
 Ο Nick Twisp είναι ένας τυπικός προβληματισμένος δεκαεξάχρονος που ζει σε μια τυπικά διαλυμένη οικογένεια. Η μόνη του διαφυγή είναι ο Ινδός φίλος του, οι δίσκοι του και ο έρωτάς του για την όμορφη Sheeni. Αυτό που κάνει την διαφορά είναι ο τρόπος που χειρίζεται κανείς την κατάστασή του. Στην περίπτωση του Nick αυτό θα γίνει με έναν μη τυπικό τρόπο. Δημιουργεί έναν ιδιοφυή κατεργάρη για alter ego, τον Francois Dillinger που έχει ένα ιδιαίτερο γούστο στην αντιμετώπιση προβλημάτων. Να μένουν αξέχαστα σαν τον τρόπο που καπνίζει.

2. David Goldman, An Education (2009) played by Peter Sarsgaard
  Αρχές του '60 στο προάστιο του Λονδίνου, Twickenham, η ζωή της Jenny Mellor μιας δεκαεξάχρονης μαθήτριας διαφαίνεται υποσχόμενη καθώς έχει πολλές εντυπωσιακές δεξιότητες, πέραν των επιδόσεών της στα υποχρεωτικά μαθήματα, όπως τα Λατινικά και το τσέλο. Ο πατέρας της υπερήφανος βλέπει το μέλλον της στα θρανία του Oxford. Η μικρή φιλότεχνη όμως ξαφνικά δείχνει ενδιαφέρον σε μια αλλιώτικη παιδεία αυτή του έρωτα και της περιπετειώδους περιπλάνησης. "Δάσκαλός" της ο David Goldman ένας στιλάτος τριαντάρης που με το "φονικό" του ντύσιμο και την ακλόνητη σιγουριά του την παρασέρνει σε μια κούρσα γλυκών αλλά επικίνδυνων εκπλήξεων. Peter Sarsgaard, dressed to kill.

1. Pinkie, Brighton Rock (2010) played by Sam Riley
  Βασισμένο στο κλασικό μυθιστόρημα του Graham Greene, μιλάει για ένα νέο, επίδοξο αρχιμαφιόζο και την αδίστακτη πορεία του προς σ'αυτήν την αμφισβητούμενη καταξίωση. Ραδιούργος και ευέλικτος κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε έτσι όπως τα θέλει, παντρεύεται μια χαμηλών τόνων σερβιτόρα η οποία ανακάλυψε το φονικό του, κρατώντας της έτσι το στόμα κλειστό. Σκοτεινός, γοητευτικός, πάντα έχει τον τρόπο να σε κερδίζει ακόμα και όταν βγαίνει εκτός εαυτού φωνάζοντας: <<Stop being so soft>> και <<I hate you>>. Τα μαλλιά του στέκονται άψογα ακόμα και όταν χτυπάει με την γνωστή "πέτρα από το Brighton" το θύμα του. Άψογα!

Teratakia band

This is a cartoonized imaginary band taken from a 1966 movie called "Oi kyries tis avlis", where they get to play this "Oula Oula Oula" crazy song. I love the concept I think that besides the ironic mood on 60's garage bands' style, there's still a good feeling going on!

Here is the scene from the movie I was talking about. Thank you BaLubAsHakE for this video.

Old sketches based on Nitsa (Eleni Prokopiou), a girl character from the movie where she appears on the band's first show, dancing really crazy!

Cool as Zombierella

.