What do you do on Sunday, baby?

-Εύα: <<Τι έχεις Μαρίνα;>>
-Μαρίνα: <<Δεν ξέρω... Όλη αυτή η αναπόληση από τότε που τους ακούγαμε...>>
-Εύα: <<Αυτό είναι νοσταλγικό συγκρότημα. Εγώ θυμάμαι ότι ακόμα και τότε που τους άκουγα νοσταλγούσα κάτι...>>
-Μαρίνα: <<Mods!>>
-Εύα: <<Mods!>>

(Στο σκιτσάκι είμαι εγώ μικρή και η μητέρα μου που χορεύει Pulp ακούγοντάς τους από το Mtv. Στο τελευταίο καρέ, μεγάλη πλέον θυμάμαι τις...ρίζες μου!)

"Fuck the institution, power to the people." Jarvis Cocker

Top 10 "Smooth Criminals". Γλυκά καθάρματα στον σύγχρονο κινηματογράφο.

Αξιαγάπητοι εξαπατητές καταλαμβάνουν τον τελευταίο καιρό τη μεγάλη οθόνη με την ίδια ευκολία που ρίχνουν το κορίτσι. Είναι σέξι, είναι στιλάτοι και είναι διασκεδαστικοί. Ατού τους η κλίση προς... την "παρανομία".

10. Sonny Phillips, Sonny (2002) played by James Franco
  Όπως λέει και ο Κωνσταντίνος Τζούμας:<<Σημασία έχει το σκαρί. Άμα το έχεις, ό,τι και να φορέσεις γράφει αμέσως.>>, έτσι και το σκαρί του James Franco γράφει στην ταινία χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερα... υλικά. Ο Sonny είναι ένας νεαρός ζιγκολό που συνεχίζει το οικογενειακό επάγγελμα χωρίς επιλογή. Ερωτεύεται το κορίτσι που δουλεύει για τη μητέρα του και μαζί θα προσπαθήσουν να δραπετεύσουν απ'το σάπιο παρελθόν τους. Αυθεντικά στιλάτος σαν το φόντο της Νέας Ορλεάνης πριν την Κατρίνα.

9. John Wilmot, The Libertine (2005) played by Johhny Depp

 Η ζωή του Βρετανού ποιητή John Wilmot που έζησε στον 17ο αιώνα και είναι γνωστός για το ελευθεριάζον στιλ του, ταύτισε ζωή και έργο με τη συγγραφή σατυρικών και πορνογραφικών ποιημάτων. Άσωτος, ασεβής και "ακράτητος" όπως δηλώνει προκλητικά ο αγαπημένος Johhny Depp: <<I'm always up for it>>. Ένας αλλοτινός George Jung (του Blow) που πλασάρει την αδρεναλίνη της ποίησής του σαν την γνωστή άσπρη σκόνη και μας τονώνει. Καμιά φορά καταστροφικά.

 8. Alfie, Alfie (2004) played by Jude Law
  Νεαρός γοητευτικός αλλά άπληστος playboy θερίζει γυναικείες καρδιές σαρώνοντας τη Νέα Υόρκη πάνω στην groovy vespa του. Επειδή όμως ο καιρός έχει γυρίσματα, "old habits die hard" όπως τραγουδάει και ο θρυλικός ομοϊδεάτης  Mick Jagger, στο γνωστό soundtrack της ταινίας. Σε μια φλυαρία γνωμικών: <<Πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι>>...

7. Chris Wilton, Match Point (2005) played by Jonathan Rhys Meyers
 Ο τηλεοπτικός διεφθαρμένος βασιλιάς που όλοι αγαπήσαμε, βάζει την ακαταμάχητη στολή του τένις και δίνει ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι ενός πλούσιου φίλου του. Ερωτεύεται την μέλλουσα (πληθωρική) νύφη και ο δρόμος της εξαπάτησης έχει μόλις αρχίσει. Ο Jonathan Rhys Meyers αδίστακτος σαν τον έρωτα τον ίδιο.

6. Dylan Thomas, The Edge Of Love (2008) played by Matthew Rhys
  Αν οι συντελεστές της ταινίας είχαν την ευκαιρία να ζητήσουν την άδεια απ'τον Dylan Thomas για την δημιουργία της, είναι σίγουρο πως θα συμφωνούσε αμέσως η ζωή του να διαγράφεται δια μέσου των αγαπημένων του γυναικών. Όπως λένε ότι έκανε και ο Johhny Cash για την June Carter. Ένας αληθινός gentleman δεν θα δίσταζε να ανταμείψει την αφοσίωση των πλασμάτων που τον περιέβαλαν, ακόμα και μετά θάνατον. Ο Ουαλός ποιητής έγραψε και μέσα απ'τα σενάριά του για το ραδιόφωνο ή τον κινηματογράφο με την εμβληματική, βαθειά και διαπεραστική φωνή του.

5. Dorian Gray, Dorian Gray (2009) played by Ben Barnes

  <<Θα έκανα τα πάντα για τη νεότητά μου...>>. Ακόμα και ο ίδιος ο Oscar Wilde αρνείται να πάρει μαθήματα απ'το βιβλίο που ο ίδιος έγραψε. Ατρόμητος και αμετανόητος, τα καλύτερα χαρακτηριστικά για να μην απογοητεύσεις το διψασμένο κοινό σου που περιμένει εκστασιακά για την επόμενη "στιλάτη" αμαρτία του αγαπημένου Dorian, ακόμα και πουλώντας την ψυχή του στο διάολο για μια στιγμή.

4. Gavin Cavanagh, The Boat That Rocked (2009) played by Rhys Ifans
  Σε μια κοινωνία της Αγγλίας του '60 όπου το rock'n'roll θεωρείται βρόμικο και βλάσφημο, μερικοί ατίθασοι djs αποφασίζουν να "μολύνουν" το ραδιόφωνο με το "παράνομο" γούστο τους, παίρνοντας τις θάλασσες του βρετανικού Βορρά με το πλοίο τους. Οι χαριτωμένοι πειρατές κάνουν πλήθος από κορίτσια να τους ακούν φανατικά, ακόμα και να τους επισκέπτονται με μικρές βάρκες. "Βασιλιάς του πλοίου" δικαιολογημένα αυτοανακηρύσσεται ο θρασύς γυναικάς, Gavin, ενσαρκωμένος απ'τον "Captain Sexy" Rhys Ifans. <<Open your knees and feel the breeze, because Gavin's back to stay!>>.

3. Francois Dillinger, Youth In Revolt (2009) played by Michael Cera
 Ο Nick Twisp είναι ένας τυπικός προβληματισμένος δεκαεξάχρονος που ζει σε μια τυπικά διαλυμένη οικογένεια. Η μόνη του διαφυγή είναι ο Ινδός φίλος του, οι δίσκοι του και ο έρωτάς του για την όμορφη Sheeni. Αυτό που κάνει την διαφορά είναι ο τρόπος που χειρίζεται κανείς την κατάστασή του. Στην περίπτωση του Nick αυτό θα γίνει με έναν μη τυπικό τρόπο. Δημιουργεί έναν ιδιοφυή κατεργάρη για alter ego, τον Francois Dillinger που έχει ένα ιδιαίτερο γούστο στην αντιμετώπιση προβλημάτων. Να μένουν αξέχαστα σαν τον τρόπο που καπνίζει.

2. David Goldman, An Education (2009) played by Peter Sarsgaard
  Αρχές του '60 στο προάστιο του Λονδίνου, Twickenham, η ζωή της Jenny Mellor μιας δεκαεξάχρονης μαθήτριας διαφαίνεται υποσχόμενη καθώς έχει πολλές εντυπωσιακές δεξιότητες, πέραν των επιδόσεών της στα υποχρεωτικά μαθήματα, όπως τα Λατινικά και το τσέλο. Ο πατέρας της υπερήφανος βλέπει το μέλλον της στα θρανία του Oxford. Η μικρή φιλότεχνη όμως ξαφνικά δείχνει ενδιαφέρον σε μια αλλιώτικη παιδεία αυτή του έρωτα και της περιπετειώδους περιπλάνησης. "Δάσκαλός" της ο David Goldman ένας στιλάτος τριαντάρης που με το "φονικό" του ντύσιμο και την ακλόνητη σιγουριά του την παρασέρνει σε μια κούρσα γλυκών αλλά επικίνδυνων εκπλήξεων. Peter Sarsgaard, dressed to kill.

1. Pinkie, Brighton Rock (2010) played by Sam Riley
  Βασισμένο στο κλασικό μυθιστόρημα του Graham Greene, μιλάει για ένα νέο, επίδοξο αρχιμαφιόζο και την αδίστακτη πορεία του προς σ'αυτήν την αμφισβητούμενη καταξίωση. Ραδιούργος και ευέλικτος κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε έτσι όπως τα θέλει, παντρεύεται μια χαμηλών τόνων σερβιτόρα η οποία ανακάλυψε το φονικό του, κρατώντας της έτσι το στόμα κλειστό. Σκοτεινός, γοητευτικός, πάντα έχει τον τρόπο να σε κερδίζει ακόμα και όταν βγαίνει εκτός εαυτού φωνάζοντας: <<Stop being so soft>> και <<I hate you>>. Τα μαλλιά του στέκονται άψογα ακόμα και όταν χτυπάει με την γνωστή "πέτρα από το Brighton" το θύμα του. Άψογα!

Teratakia band

This is a cartoonized imaginary band taken from a 1966 movie called "Oi kyries tis avlis", where they get to play this "Oula Oula Oula" crazy song. I love the concept I think that besides the ironic mood on 60's garage bands' style, there's still a good feeling going on!

Here is the scene from the movie I was talking about. Thank you BaLubAsHakE for this video.

Old sketches based on Nitsa (Eleni Prokopiou), a girl character from the movie where she appears on the band's first show, dancing really crazy!

Cool as Zombierella

.

The Sonics played in Athens (6-11-09)

Teenheat, the Barbara Farmers, the Frantic V. Everyone was there.
Το garage punk συγκρότημα με τα πλασματάκια της και τον τραγουδιστή "Jack Black" με το μακρύ μπουκλωτό μαλλί bopping up and down, μεταδίδοντας το μπιτ σαν ηλεκτροσόκ. Το 60's garage συγκρότημα με τη σκερτσόζικη διάθεση και τον μπασίστα-γόη να τραβάει την προσοχή. Και το τελευταίο support (but not the least) με τους sharp looking Έλληνες "Blues Brothers" και τον keyboard-ίστα με το "exotic phantom" στιλ του, σταθερή αξία της ελληνικής garage σκηνής.
   Οι γερο-μάστορες του ροκ εν ρολ είχαν και τη γκρούπι τους μαζί, την αντίστοιχη "γερο-λύκαινα" με την ίδια-απ'τα παλιά-εκρηκτική πλατίνα στο μαλλί της να χορεύει το shake με 80's χροιά πίσω απ'την κουίντα. Οι φωτογράφοι σαν αγέλη ψαριών κατευθύνονταν απ'τα χρωματιστά φώτα και παρασύρονταν απ'την πιο ηλεκτρική πόζα, σκοντάφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο όπως ακριβώς έκανε και το ξέφρενο κοινό πίσω από τα κάγκελα.
   Οι κλασικοί πάνκηδες δεν έλειπαν απ'τις μπροστινές σειρές, τιμώντας για μια ακόμη φορά, for old time's shake, την φράση απ'την εποχή των Pistols, "έπεσε ξύλο". Δύο δίδυμα αδέρφια, στα σαράντα τους περίπου, με την ίδια διαφορετική μπλούζα των Ramones και τις ίδιες διαφορετικές κοπέλες. Οι οποίες δέχονταν να πάρουν μέρος στις ταραχές των αγαπητικών τους με μεγάλη συγκίνηση. Η μία από αυτές ήταν μια πανέμορφη κοπέλα, γλυκήτατη φάτσα που όμως καταργούσε εντελώς τις αποστάσεις καλών τρόπων απ'τον διπλανό της. Είχε σφηνώσει ανάμεσα σ'εμένα και τον δικό της, γυρνώντας την πλάτη στους Sonics και μ'ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό της να εγκρίνει τα καραγκιοζιλίκια του καλού της. Ήταν πολύ πιο θερμή στις εκφράσεις τις απ'ότι εκείνος. Ενώ αυτός έκανε κάτι προσβλητικές κραυγές προς το συγκρότημα, σε σπαστά Αγγλικά, νομίζοντας πως έτσι τους βάζει στη θέση τους, όμως έχοντας πληρώσει για να βρίσκεται εκεί, ξεχνούσε πως εκείνοι τον είχαν βάλει στη θέση του.
   Ο Freddie Dennis των Sonics με κάθε τσιρίδα του εξέγειρε το κοινό και όλοι μιμούνταν τα άναρθρα ουρλιαχτά του σαν αληθινοί γορίλες. Στο garage τσίρκο έβρισκες όλων των ειδών τα κτηνάκια να χορεύουν σε διάφορους ρυθμούς που ανακάλυπτες κι εσύ εκείνη τη στιγμή ακολουθώντας τους ασυνείδητα. Μια φίλη μου τους λέει "κριτσουράκια".
   Μπαίνοντας απ'την είσοδο ήταν μια μικρή τελετή βραβείων. Ο χαρούμενος διανομέας που μοίραζε φυλλάδια για τη συνέχεια της βραδιάς στο Dr. Feel Good, ο αυστηρός πορτιέρης που έσκιζε το εισητήριο (σχεδόν άκουγες το χαρτί να τσιρίζει καθώς εκείνος του αφαιρούσε ένα μικρό κομμάτι). Οι σέξι διαφημίστριες των Marlboro τραβούσαν την προσοχή σου τόσο που ξεχνούσες ν'αφήσεις το παλτό σου στην γκαρνταρόμπα. Το περίπτερο με τα σουβενίρ της βραδιάς πάντα στη θέση του. Στ'αριστερά μοίραζαν μικρές συσκευασίες ενημέρωσης για το AIDS που συνοδεύονταν κι από ένα προφυλακτικό. Groovy. Το παιδί που μου το'δωσε ήταν τόσο στιλάτο και όμορφο που ένιωσα σα να ήμουν μέσα στο κλαμπ, εκείνος ήταν ο dj και τίνοντας τον δείκτη του προς τα εμένα εξαμέλυε τα κύμματα του Nobody But Me των Human Beinz.
   Μόλις εισήλθα στον κύριο συναυλιακό χώρο, τα μάτια μου έπεσαν πάνω σε διάφορες κουλτουριάρες τύπισσες και τυπάκους που νόμιζες ότι πάνω τους αντανακλούσαν κάποια κρυφά φλας φανταστικών φωτογράφων. Η κομψότητά τους εξέπεμπε μια λάμψη επιτυχίας.
  Οι Sonics βγήκαν με ανατριχιαστική συνέπεια στη σκηνή, χάνοντας ίσως έτσι λίγο από τον μύθο τους. Όλα τα support συγκροτήματα είχαν παίξει σε λογικά χρονικά πλαίσια, κάνοντας τους headliners της καρδιάς μου πιο ποθητούς στ'αυτιά μου. Δυστυχώς ρόκαραν για λιγότερο από μία ώρα, προμηνύοντας το τέλος του σόου τους με δύο αποχωρήσεις και επανεμφανίσεις. Έπαιξαν τα γνωστότερά τους χιτς με ορχιστρική συνέπεια και διάθεση για παραλλαγή, πλησιάζοντας την μαεστρία των κλασικών blues performers. Οι φωνές τους διατηρούσαν τη δύναμη ιεροκήρυκα των καθολικών, απ'αυτούς που περιοδεύουν στις νοτιοαμερικάνικες πολιτείες. Εκείνη τη νύχτα της Παρασκευής οι Sonics κατασκήνωσαν στην έρημο της μικρής μας πόλης και όλοι μαζί πιστεύοντας στο ροκ εν ρολ, λάβαμε τη Θεία Κοινωνία του ηλεκτρισμού. Ο "little hell raiser"
 μπασίστας ανακοίνωσε την κυκλοφορία του καινούριου τους άλμπουμ με την εξής τρελή δήλωση: "Hope you like it, but it if you don't, fuck it"! Έκλεισαν με το "Witch", το αγαπημένο απ'τα αγαπημένα μου.
   Ένας μηχανικός έκανε νόημα σ'έναν απ'τους φύλακες πίσω απ'τα κάγκελα, ότι το συγκρότημα έφυγε. Άναψαν τα φώτα και έριξαν την playlist με τραγούδια της εποχής. Εγώ πέφτοντας με όλο το βάρος μου πάνω στα κάγκελα ρωτάω τον φύλακα απέναντί μου αν στ'αλήθεια δεν θα ξαναβγούν. Με μια συκαταβατική συμπόνια και στηρίζοντας το ένα χέρι του στα δεξιά μου, μου επιβεβαιώνει ότι η συναυλία είχε τελειώσει. "Επίτηδες βάλαν τη μουσική για να φύγετε", μου είπε. Και συνέχισε: "Πρώτη φορά βλέπω τέτοια αγένεια σε μπάντα ταυτής της ράτσας. Μόνο οι μουσικοί της black metal είναι τόσο αγρίκοι, εκείνοι ποτέ δεν αποχαιρετούν. Όμως αυτοί εδώ... Έστω ένα καληνύχτα, ένα ευχαριστώ... Ντροπή". Κι εγώ συμφώνησα μαζί του κάπως απογοητευμένη από την συμπεριφορά των θεών μου. "Καλή συνέχεια σου εύχομαι και καληνύχτα", του απάντησα πιάνοντάς του το χέρι από την πάνω πλευρά, βιάζοντας να φύγω. Εκείνος το έσφιξε σε πνεύμα ανταπόκρισης, θα'λεγες απογοητευμένος κι εκείνος από κάτι άλλο.
   Στην πόρτα για την έξοδο γινόταν χαμός, ο κόσμος αγόραζε μανιωδώς μπουζάκια και τους δίσκους του συγκροτήματος ενώ άρπαζε ό,τι φυλλάδιο έβρισκε απλωμένο στο περίπτερο. Ένας δάνδης γνωστός dj, πήρε τις εύθραυστες modettes του απ'τον ώμο και τις κατεύθυνε προς τα έξω. "Πάμε να φύγουμε" είπε, "τα πράγματα δεν πάνε καλά", αφήνοντας πίσω τα cd με τις συλλογές του. 'Εξω στέκονταν τα τυπάκια που είχαν προλάβει να βγουν νωρίτερα, περιμένοντας με ανυπομονησία να μαζευτούν και να συνεχίσουν το γλέντι σε κάποιο μπιτάτο μέρος... Have love... Whoa baby will travel!!!